Koty uwielbiają pielęgnować swoją sierść. Czy też odnosisz wrażenie, że nigdy nie mają dość wylizywania futerka? Kiedy tylko skończą… zaczynają od nowa! Na ich szorstkim języczku zostają wtedy pojedyncze włoski. To zupełnie normalne i zwykle włosy przebywają całą drogę układem pokarmowym, by opuścić organizm kota przy okazji wizyty futrzaka w kuwecie. Zdarza się jednak, że włosów w układzie pokarmowym jest zbyt dużo — na przykład u kotów długowłosych. Wtedy pojawia się problem — kule włosowe.
Co to jest zakłaczenie?
Kule włosowe (pilobezoary), powstają z wylizywanej i połykanej przez kota sierści, a następnie tworzą podłużne zbitki, wyglądem trochę przypominające kawałki filcu. Mogą gromadzić się w układzie pokarmowym kota i taką sytuację określa się jako zakłaczenie kota. Koty w naturalny sposób pozbywają się pilobezoarów, zwracając je lub wydalając wraz z kałem. Problem pojawia się, gdy w układzie pokarmowym zbierze się tak wiele włosów, że stworzą zator.
Zalegające kule włosowe podrażniają śluzówkę żołądka, co może spowodować pojawienie się nadżerek i wrzodów. Pilobezoary, które utkną w jelitach, mogą prowadzić do zaparć, powstawania kamieni kałowych, a te w skrajnych sytuacjach — nawet do martwicy jelit. Jest to stan zagrażający życiu i wymaga konsultacji z lekarzem weterynarii.
Kule włosowe u kota — objawy
Objawy kul włosowych u kota to apatia i niechęć do zabawy, brak apetytu, kaszel, ból brzucha, spadek wagi, wymioty lub sam odruch wymiotny, dławienie, problemy z wypróżnianiem, duża ilość sierści w kale, czkawka. Jeśli obserwujesz takie objawy u swojego kota i utrzymują się one dłużej niż jeden lub dwa dni, zabierz go do lecznicy.
Skłonności do powstawania kul włosowych mają koty długowłose, koty, które były odwodnione lub chore oraz zwierzaki przechodzące intensywne linienie. Także zapchlone koty częściej zmagają się z kulami włosowymi, ponieważ obecność pasożytów skłania je do intensywniejszej pielęgnacji futerka.
Jak zapobiegać powstawaniu kul włosowych?
Każdy właściciel chce dla swojego zwierzaka jak najlepiej. Na szczęście możemy zrobić kilka rzeczy, by oszczędzić naszemu kotu trudności związanych z pojawieniem się kul włosowych. Zapobieganie pilobezoarom można przeprowadzić na kilka sposobów — a najlepiej połączyć je i tym samym zwiększyć skuteczność profilaktyki.
- Regularna pielęgnacja — systematyczne wyczesywanie (np. furminatorem) usunie martwą sierść, dzięki czemu kot nie będzie połykał ich tak dużo. Po czesaniu przetrzyj kota wilgotną ściereczką lub mokrymi dłońmi — w ten sposób pozbędziesz się resztek wyczesanych włosów, które zostały na ciele kota.
- Trawa dla kota — kiedy kot czuje, że w jego brzuchu coś zalega, może podgryzać trawę i prowokować wymioty. Dzięki temu pozbywa się kul włosowych w naturalny sposób. Możesz kupić gotowe zestawy do wysiania trawy dla kota lub zasiać ziarna owsa czy jęczmienia.
- Pasta odkłaczająca — to suplementy diety, które zwykle są bardzo lubiane przez koty! Jeśli Twój futrzak ma tendencję do zakłaczania, przysmak na kłaczki dla kota zawsze powinien być pod ręką.
- Nawodnienie — upewnij się, że Twój kot przyjmuje odpowiednią ilość wody w ciągu dnia (tj. w ciągu doby od 100 do 200 ml). Najprostszym sposobem jest dodawanie wody do mokrej karmy. Odwodnienie sprzyja powstawaniu kul włosowych.
- Karma dobrej jakości — najlepiej taka z dodatkiem błonnika (karma powinna zawierać od 3,5%-10% błonnika). Ten składnik zadziała w układzie pokarmowym jak „miotełka” i usunie nadmiar zalegającej sierści. Na rynku są również dostępne specjalne karmy dla kotów przeciwdziałające powstawaniu kul włosowych.
- Dbanie o dobre samopoczucie pupila. Niektóre koty nadmiernie wylizują futerko z powodu stresu, inne — z powodu nudy. Jeśli zwierzak poświęci czas na zabawę, będzie miał mniej czasu na zajmowanie się pielęgnacją sierści — i w efekcie mniej włosów trafi do jego brzuszka.
Niektóre koty mają skłonności do występowania kul włosowych lub trafiają do nas z nieodpowiednich warunków. Jeśli mimo stosowania profilaktyki pojawi się problem z kłaczkami i zauważysz niepokojące objawy, zabierz kota do lekarza weterynarii. Zwykle leczenie polega na podaniu leków rozkurczających i przeciwzapalnych, czasami konieczna jest lewatywa i nawodnienie przy pomocy kroplówki. W skrajnych przypadkach niezbędna jest interwencja chirurgiczna.
Artykuł ma charakter informacyjny i nie zastąpi porady lekarza weterynarii.